Waarden

Een model van partnerschap tussen de cliënt en de professioneel.

Het dubbel-tweezijdig begeleidingsmodel waarbij dubbel staat voor de persoon en zijn omgeving en tweezijdig slaat op enerzijds therapeutisch gericht anderzijds emancipatorisch.

Aandacht voor de eigenheid van de cliënt naar denken, voelen en willen.

Een model van partnerschap tussen de cliënt en de professioneel

De gelijkwaardigheid tussen cliënten en thuisbegeleiders is belangrijk. De Kangoeroe streeft een professionele deskundigheid na, maar wil deze kennis niet misbruiken in zijn contacten met de gezinnen. Wij dragen een respectvolle benadering op basis van gelijkwaardigheid hoog in het vaandel. De beleving van de kinderen en ouders, hun intenties en hun ideeën zijn even belangrijk. Samen zoeken we naar de optimale weg op maat van het gezin en het kind.

De ouders van Zoë zijn zeer zorgzaam voor hun ernstig meervoudig gehandicapt kindje. Bij Zoë, amper enkele levensweken oud, werd een zeer ernstige afwijking vastgesteld met een zeer beperkte en levensbedreigende prognose. Tijdens de huisbezoeken drukken zij hun wens uit om de kwaliteit van leven van Zoë zo veel mogelijk te bevorderen zonder echter levensverlengende behandelingen in te stellen. Zij vragen of de Kangoeroe deze wens mee kan ondersteunen naar de behandelende artsen toe. Ouders en thuisbegeleiders gaan samen op doktersconsultatie om deze precaire vragen in het juiste daglicht te kunnen stellen. Het wordt een lange en moeilijke consultatie maar na afloop kunnen alle partijen met voldoening terugkijken op het resultaat.

 De volwassen cliënten, gezinnen of kinderen moeten de vrijheid voelen om hun eigen prioriteiten en grenzen te bepalen. Voor thuisbegeleiders betekent dit vaak dansen op een slappe koord.
 
Een thuisbegeleider verzucht op de teamvergadering:” Ik zou persoonlijk opteren voor een andere aanpak, maar dit past niet binnen de cultuur van het gezin. Een gespecialiseerd kinderdagverblijf is voorlopig geen optie voor de ouders.” Jaarverslag 06 Waarden

Aandacht voor de eigenheid van de cliënt naar denken, voelen en willen

Euthanasie
Een hartstilstand treft Anja op 53 jaar, een langdurige coma is het gevolg. Na zes maanden coma zonder enige verbetering krijgt Luc, de partner van Anja, de keuze om zijn vrouw te laten opnemen in een rust- en verzorgingstehuis of naar huis mee te nemen. Luc verkiest om zijn vrouw thuis te verzorgen. De Kangoeroe helpt bij het organiseren van de levensnoodzakelijke zorgen voor Anja. De warme thuisomgeving doet Anja blijkbaar goed want na 4 maanden thuis begint zij uit haar coma te ontwaken. Er is vreugde en gespannen hoop. De periodes van bewustzijn worden steeds langer en na 1,5 jaar is Anja uit haar coma ontwaakt. De vreugde is echter van korte duur. De gevolgen van de coma zijn zeer ernstig op motorisch vlak, en Anja lijdt ook veel fysieke pijn. Intensieve revalidatie brengt geen soelaas. De letsels in de hersenen zijn te ernstig. Na 4 maanden vraagt Anja een eerste maal naar euthanasie. Met de Kangoeroe nemen we deze vraag ernstig. We helpen bij het ordenen van Anja’s gedachten rond haar vraag en maken de vraag bespreekbaar met Luc. Regelmatig duikt dit onderwerp terug op tijdens de huisbezoeken. We hebben de indruk dat Anja met deze vraag haar uitdrukkelijke wil kenbaar maakt en we nemen die dan ook ernstig. Het taboe wordt ter sprake gebracht in de ruimere familiekring en met de artsen In samenspraak met Anja en Luc schakelen we palliatieve thuiszorg in om het proces te  begeleiden. Eén jaar later stelt Anja effectief de vraag aan de huisarts. De huisarts respecteert haar keuzeen neemt zijn verantwoordelijkheid op. Anja sterft volgens haar eigen wens in de huiskring, omringd door de mensen die haar dierbaar waren.
Voor Luc blijven de mensen van de Kangoeroe nog enkele maanden een belangrijk aanspreekpunt.

Het dubbel-tweezijdig begeleidingsmodel 

Dubbel staat voor enerzijds een gerichtheid naar de cliënt en anderzijds naar het netwerk rond de cliënt. Tweezijdig staat voor enerzijds de therapeutische en anderzijds de emancipatorische gerichtheid van de begeleiding.

 In de thuisbegeleiding ontmoet je niet enkel het kind of de volwassen persoon met een handicap maar ook zijn leefomgeving. Het gezin, de familie, de buren en vrienden zijn - afhankelijk van de gezinscultuur - prominent aanwezig of eerder afwezig. In het begeleidingsproces zijn deze personen uit de omringende omgeving zeer belangrijk. Zij kunnen aangesproken worden om mee te denken en te handelen. Zij hebben vaak ook zelf vragen waarmee zij moeilijk ergens terecht kunnen. Aandacht voor broers en zussen, grootouders of andere belangrijke personen in de begeleiding is zeer belangrijk om een evenwicht te bewerkstelligen en iedereen de noodzakelijke aandacht te geven.

De Kangoeroe komt bij ons voor Sémir maar Hamza kijkt het meeste uit naar de bezoekjes van de thuisbegeleidster. Hij weet dat ze altijd wat speelgoedjes mee heeft voor hem en dat ze dan even samen spelen. Ik vind dit goed want er gaat al zo veel aandacht naar Sémir dat Hamza zich soms achteruit gesteld voelt. Ikzelf voel soms ook dat ik Hamza tekort doe omwille van de vele zorgen voor Sémir.

Bij Siebe komt er geen privé-kinesist. Mama en papa volgen de tips van de begeleiders van de Kangoeroe nauwkeurig op en gaan er zelf creatief mee aan de slag.

 Wij vinden dat beter voor ons zoontje. We kunnen oefenen op de momenten dat het ons past en het voor ons zoontje goed is. We blijven ook veel beter zelf betrokken bij de evolutie. Ik denk niet dat een privé-kinesist op dit ogenblik een meerwaarde kan betekenen voor Siebe. Op deze manier behouden we ook meer vrijheid. De bezoeken aan de privékinesist zouden al snel een zware ingreep zijn in het leefritme van ons gezin.